LOVE LETTERS

Op de dag dat Jurriaan en Claudia elkaar achttien jaar geleden voor het eerst ontmoetten, liepen ze samen door de gangen van een middelbare school, op weg naar een klaslokaal vol nieuwsgierige, levendige en opstandige veertienjarigen. Er was geen tijd voor beleefdheden of een praatje over het weer, want in het hol van de leeuw zouden ze samen een gastles verzorgen over seksuele diversiteit. Ga er maar aanstaan.

Als vrijwilligers van het COC Amsterdam zagen ze daarna samen nog veel scholen en klaslokalen van binnen en buiten. Elke keer tastten ze af hoe open de sfeer in de klas was. Hoe ver de jongeren waren in hun ontwikkeling. Welke standpunten over homoseksualiteit dominant waren. Hoe verschillend de kinderen ook waren – soms tolerant, soms zelfs haatdragend – uiteindelijk wisten Jurriaan en Claudia de groep meestal te bereiken.

Hoe? Door hen serieus te nemen. Door naar hen te luisteren en te laten zien hoeveel zij, als openlijk homoseksuele gastdocenten, gemeen hadden met de leerlingen. Het was nooit hun bedoeling om een mening door de strot te duwen, maar om contact te maken en een respectvol gesprek aan te gaan. Een zaadje te planten voor meer wederzijds begrip. Vaak verlieten ze de school met een groep leerlingen achter zich aan die vroeg of ze nog eens terug wilden komen. Of bleef die ene leerling, als het lokaal leegliep, wat drentelen om meer informatie te vragen.

Gesprekken durven aangaan, over welk onderwerp dan ook. Niet bang zijn voor een andere mening, een emotionele reactie of een stevige discussie. Dat konden Jurriaan en Claudia als geen ander. Ze stelden zich openhartig en kwetsbaar op, met een flinke dosis relativering en humor. In die tijd werd het fundament van hun vriendschap gelegd.

Toen Claudia ziek werd, kwamen deze vaardigheden goed van pas. Zoals te zien is in de theatervoorstelling Love Letters, vonden zij een manier om te praten over Claudia’s naderende afscheid en dood.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat zij jaren later – en tegen alle verwachtingen in is Claudia nog springlevend – hun kwaliteiten bundelden om moeilijke thema’s bespreekbaar te maken. Of het nu gaat om jongeren, docenten, zorgprofessionals, patiënten, naasten, bestuurders, politici of mensen zoals jij en ik: samen raken zij die ene snaar. Over eenzaamheid, onbegrip, angst, hoop en intimiteit die horen bij levensveranderende situaties. Wanneer je ongeneeslijk ziek bent. Wanneer je weet dat je doodgaat. Wanneer je worstelt met de druk van deze tijd, met je (seksuele) identiteit, of wanneer je een dierbare verliest of dreigt te verliezen. Juist omdat er nog zoveel onderwerpen zijn waarover we niet praten.

Wij zijn ervan overtuigd dat het voor iedereen helend kan zijn om het lef te hebben een moeilijk gesprek aan te gaan, vragen te stellen en naar elkaar te luisteren voordat het te laat is.

Door hun talenten te bundelen – Claudia als schrijver en Jurriaan als theatermaker, danser en choreograaf – brengen zij via brieven, boekfragmenten, columns, dans, theaterscènes en muziek uiteenlopende thema’s op een indringende én toegankelijke manier over.

Claudia schreef het boek Mijn kanker is een krokodil. Hoe ik leerde leven door mijn naderende dood. Jurriaan trad op in verschillende grote musicals en theatervoorstellingen in binnen- en buitenland. Op dit moment is hij ook te boeken met zijn educatieve voorstelling over palliatieve zorg: Doodvermoeiend, speciaal voor studenten en zorgprofessionals.

Heb je meer vragen? Wil je de theatervoorstelling Love Letters boeken? Of wil je Jurriaan en Claudia op een andere manier inzetten tijdens een congres, bijeenkomst, symposium? Neem hier contact met ons op.